Dwars door iemand heen kijken

Beeld van Henri Moor google.com

Sommige psychologen kijken dwars door je heen.

Hans, in de Toverberg van Thomas Mann is op afstand smoorverliefd op het jonge meisje en medepatiënt Clawdia Chauchat. Ooit heeft hij eerder zo’n ervaring met een jongeman van het gymnasium op wie hij van verre verliefd was, gehad. Clawdia had met roodblond haar dat ze eenvoudig om haar hoofd droeg, kijkt ze Hans verpletterend aan. Het licht van haar ogen doorboren hem en verpulveren hem zijn psychotische verliefdheid: hij werpt zich op handen en voeten voor haar, verkreukelt zich tot een hoopje waan en verklaart in de gloed van de ‘Kirgiezenogen’ van de Russin de liefde aan Clawdia: Als dank geeft zij hem, ingelijst ‘een inwendig portret’ (een röntgenfoto) en ze vertrekt. Dit maakt de waanzin nog groter.

Hoe kan Clawdia zo wreed zijn, een vrouw die denkt met een foto van haar innerlijk, een röntgenfoto van haar borstkast, de liefde af te wijzen? Geen ziel te bekennen, geen geest of ik, alleen een rek botten.

Is dit de schuld van de wetenschap? Zoals eens een psycholoog zei: Ik kijk dwars door je heen. Een aanvullende diagnose van het leven? Wetenschap maakt alles erger. Zelfs de psycholoog gebruikt een machtsmiddel waar alleen kinderen nog patent op kunnen hebben: die kijken dwars door je heen.

“A hurtful act is the transference to others of the degradation which we bear in ourselves.” Simone Weil.  

@robertkruzdlo september 2019

Advertenties